پرتقال بانو

از شدت استرس دل پیچ  گرفتم.

من چه مرگم شده?!!!!

خودمم نمیدونم.

وای دوباره پیچ داد.

اصلا حوصله مهمون رو ندارم.حوصله خیلی از آدما رو ندارم.میشینم حساب کتاب میکنم تو چند ساعتی که باید پیش مهمونا باشم و لبخند مصنوعی به لب داشته باشم میتونم کلی کار انجام بدم که دوست دارم.

حوصله دیدن آدمایی رو ندارم که سالی یه بار هم نمی بینمشون.آدمایی که سالهاست باهاشون خاطره مشترکی ندارم و وقتی می بینمشون حرفی برای گفتن نداریم به جز مرور خاطراتی که بارها و بارها مرور شدن و دیگه مزه شون رو از دست دادن.

دیگه حوصله دیدن آدمایی رو ندارم که دنیای من با اونا زمین تا آسمون فرق داره.

حوصله چرت و پرت شنیدن ندارم.

تنهایی رو ترجیح میدم تا بودن با آدمایی که دوست ندارم ببینمشون ,حداقل برای یه مدت.

من فقط سلامتی و راحتی شون رو میخوام. همین!

امشب هم از این مهمونا داریم.کاش نمی یومدن.

*الان فقط دلم واسه خواهرم تنگ شده.دیروز این موقع پیش هم بودیم.این روزها ارتباطمون خیلی با هم خوب شده.

*چقدر من اینجا رو دوست دارم.

دلم تنبلی رو کنار گذاشتن میخواد.

دلم یه تلاش مضاعف میخواد.

دلم هر روز درس خوندن میخواد.

دلم برای یه بارم که شده خرخونی میخواد.

دلم book worm ی میخواد.

این شب ها منم و تنهایی و یاد تو و چشمان خیسم...

دفتر خاطراتم در پاییز نبودنت

از دلم دفتری نو خواهم ساخت

و با خون دل مرکبی

برای ثبت لحظه های بی تو

باشد که گاه برگشتن

پای بر برگهای خزان دلم نهی

و بهاری کنی وجودم را

*این شعر رو  توی این وبلاگ دیدم که خیلی به دلم نشست.نمیدونم کار خود نویسنده وبلاگه یا یکی دیگه به هر حال دستش درد نکنه خیلی قشنگ توصیف کرده لحظات تنهایی رو.

یکم هم سنگدل تر شدم.این سنگدلی اصلا به من نمیاد.خودمم دارم تعجب میکنم که این رفتارا مال منه؟

دلم برای کسی خیلی تنگ نمیشه یه جورایی دلم سنگین شده از بعضیا.

یه عادت کثیفی که دارم فراموش کردنه. نزدیکانم (یعنی نزدیکان ترین هام )هر چند وقت یه بار یه جورایی باید بهم نشون بدن که دوسم دارن و گرنه اگه چند وقت قبلش یکی از اعضای بدنشون هم برای نجات جونم بهم هدیه داده باشن من کور میشم و نمیبینم و متهم میشن به جرم دوست نداشتن من و اهمیت ندادن بهم.

هر چقدر توی روابطم با بقیه منطقی و عقلانی رفتار میکنم در عوضش با اونایی که خیلی بهم نزدیکن مثل اعضای خانواده ام یا فقط یکی دوتا از دوستام بشدت احساسی و غیر منطقی رفتار میکنم.

نمیتونم ببینم یکی رو بیشتر از من دوست دارن یا بیشتر از من بهش توجه میکنن.

مخصوصا پدر و مادرم.

من نمیتونم دوم باشم.

خلاصه که این روزها اون روی شیر مردادی ِ من بشدت بالا اومده و هر لحظه ممکنه به بقیه حمله کنه بدون هیچ عذاب وجدانی.

فقط دلم خواست بعد از مدتها  اینجا که تنها چیزیه که کاملا متعلق به منه یه چیزی نوشته باشم.